Geceydi.
Suko odasında tek başına oturuyordu. Masa lambasının ışığı duvara vuruyor, oda sessiz kalıyordu.
Elinde bir kalem vardı.
Ama yazı yazmıyordu.
Sadece çeviriyordu.
Bir süre sonra gözlerini kapattı.
Ve o anda…
Önünde devasa katmanlar açıldı.
Sonsuz evrenler.
Sonsuz paralel zamanlar.
Birbirinin üstüne kurulmuş gerçeklikler.
Ama Suko'nun gözünde bunların hiçbiri büyük değildi.
Onun için koca bir çoklu evren…
Bir yazarın masasındaki mürekkep lekesinden ibaretti.
Suko parmaklarını hafifçe oynattı.
Ve Prime Reality'nin tamamı önünde açıldı.
Gerçek dünya.
Zaman.
İnsanlık tarihi.
Medeniyetler.
Galaksiler.
Hepsi…
Bir sayfanın üstündeki yazılar gibi görünüyordu.
Suko sakince ayağa kalktı.
Sonra—
Prime Reality'yi baştan sona yeniden yarattı.
Bunu yaparken hiçbir enerji patlaması olmadı.
Hiç zorlanmadı.
Sadece…
Sayfayı çevirdi.
Ve yeni bir kalem aldı.
Sessizlik oldu.
Gerçeklik yeniden oluştu.
Gökyüzü tekrar çizildi.
Yıldızlar yerlerine kondu.
İnsanların anıları geri yazıldı.
Ve hiç kimse bunun farkına bile varmadı.
Çünkü Suko için bu…
Nefes almak kadar sıradandı.
Bir süre sonra gözlerini açtı.
Bakışı sakindi.
"Garip."
Masadaki kalemi bıraktı.
"İnsanlar hâlâ bunlara 'mutlak' diyor."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Bizim tanrı dediğimiz varlıklar bile…"
Sesi yavaştı.
"Benim gözümde sadece birer çizgi roman karakteri."
Rüzgâr pencereyi hafifçe titretti.
Suko devam etti:
"Ama ben… o çizgi romanı basan matbaayı ve o matbaanın üzerine kurulduğu dünyayı bile tek düşünceyle eritip yeniden var edebilirim."
Oda sessizleşti.
Bir anlığına…
Sanki gerçeklik bile nefesini tutmuş gibiydi.
Ama sonra her şey normale döndü.
Çünkü Suko için bunların hiçbiri önemli değildi.
Ve Suko bunu gücünün sadece -100% le yaptı..