Akşam olmuştu.
Suko ve Toge şehirde yürüyordu. Sokak lambalarının ışığı kaldırıma vuruyor, etraf sessiz görünüyordu.
Toge ellerini cebine koydu.
"Geçen gün yine ortadan kayboldun," dedi. "Nereye gittin bu sefer?"
Suko sakince yürümeye devam etti.
"Prime Reality'ye gittim."
Toge birkaç saniye sustu.
"Yine mi…"
Suko omuz silkti.
"Evet. Ben sonuçta yarı Türk yarı Japonum."
Rüzgâr hafifçe esti.
"Neyse konu bu değil," dedi Suko. "Gittiğim zaman 1923 ile 1938 arasındaydı."
Toge kaşını kaldırdı.
"Nasıl bir yerdi?"
Suko'nun bakışları kısa süreliğine uzaklaştı.
"Garip şekilde huzurluydu," dedi. "Ama aynı zamanda sertti de."
Bir an sustu.
"Oradaki lider… Mustafa Kemal Atatürk'tü."
Sesi bu sefer daha ciddiydi.
"Çok iyi bir liderdi."
Toge dikkatlice dinliyordu.
Suko devam etti:
"İnsanların düşünce şeklini değiştirmeye çalışıyordu. Güçlüydü ama gücünü göstermek için bağırmasına gerek yoktu."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Suko hafifçe gülümsedi.
"Onu seviyorum."
Bir adım daha attı.
"Ve saygı da duyuyorum."
Toge şaşırmıştı.
Çünkü Suko'nun birine bu kadar net şekilde saygı duyduğunu ilk kez görüyordu.
Sonra Suko sakince ekledi:
"Evet… ben Atatürkçüyüm tabii ki."
Rüzgâr tekrar geçti.
Şehir sessizdi.
Ve ilk kez…
Toge, Suko'nun normal biri gibi konuştuğunu hissetti.