Ay'ın yaydığı soğuk ve loş ışığın altında, bir koltuğun üzerinde birbirine kenetlenmiş iki kişinin silüetleri beliriyordu.
Birisi, siyah düz saçları ve beyaz teniyle dikkat çeken bir kadın; ikincisi ise onu kucağına oturtmuş, hafif yakası açık, geniş omuzlu bir adamdı. Odadaki ince perdelerin arkasından görünebiliyorlardı. Adam, kadını ince belinden tutarak kendine çekmeye çalışıyor, kadının kulağına yaklaşıp sıcak nefesini boynunda hissettirecek şekilde sordu:
"Biraz daha yakınlaşmamı ister misin?"
diye sordu. Kadının yüzüne sanki ondan izin isteyen gözlerle bakıyordu.
Beyaz tenli kadın, dudağını hafifçe yalayarak gülümsedi. Eli, hatlarını belli eden ve onu zarif ve çekici gösteren kırmızı elbisesinin yırtmacından yavaşça ince bacağını göstererek, adamın yüzüne sanki cevap vermiş gibi bakıyordu. Kadının hareketlerini inceleyen adam, onun seksi yüzündeki utancını ve yanaklarının kızarmasını fark ederek kaşlarını hafifçe kaldırmış ve meraklı gözlerle ona bakıyordu. Sonra kadının yavaşça açılan bacağına istemese de bakakaldı. Adamın adem elması yavaşça inip kalktı; kontrolünü artık sağlayamıyordu. Bu tür kadınlara ne kadar alışık olsa da, kadının vücuduna ve isteğine daha fazla hayır diyemiyordu.
Kadının ince belini sararak yavaşça koltuktan kalktı. Kadın, onun hareketini anlamış gibi önce ellerini boynuna koydu, sonra bacaklarını onun kaslı vücuduna doladı. Adam ise vücuduna saran güzelliğe önce göz ucuyla baktı ve hafifçe ona doğru gülümseyerek:
"Benim kim olduğumu biliyor musun?"
diye sordu. Kadının poposuna ellerini koyarak, bedenine daha yakınlaşmasını sağladı.
Yanakları ve yüzü kızarmış olan kadın, ona meraklı gözlerle bakıyordu; sanki cevabı bilmiyormuş gibiydi. Bu adamın adı Nimo'ydu. Marxin'in sadık baş yardımcısıydı. Uzun yıllardan beri Kont Marxin'e hizmet ediyordu. Kont Marxin, fethettiği veya yağmaladığı yerlerde kadınlara acımasız işkenceler eden, onlara zorla sahip olan, çocukları ve adamları diri diri yakan ve acı çektirmekten zevk alan bir konttu; ve bu adam her zaman ona yardım ediyordu.
Kadın ise, kollarının arasındaki adama sanki onun kim olduğunu umursamıyormuş gibi kedi gibi mırıldanıyordu. Adamın boynuna yavaşça öpücük konduruyordu. Adamın kalp atışının ve nefes alışverişinin hızlandığını hissediyordu. Bu, ona anormal geliyordu çünkü adam böyle durumlarda fazlasıyla tecrübeliydi.
Nimo, kadını nazikçe yatağa bıraktı ve üstündeki hafif yakası açık gömleğinin düğmelerini bir çırpıda açtı; kontrolünü her an kaybedebilir gibi davranıyordu. Kadına dokunurken hızlı ama acıtmadan, yavaş ama kararlı hareket ediyordu. Sanki yıllardır bu anı bekleyen birisi gibiydi...
Shizuma, onun bu halini görünce kahkaha atmak istedi. Onun gibi acımasız biri gerçekten nazik olabilir miydi? Shizuma, yavaşça adamın altından sıyrılarak ayağa kalktı. Nimo ona şaşkın bakışlarla bakıyordu sanki ne yapacağını merak ediyor gibiydi, Shizuma odadaki komodinin üzerine önceden yerleştirdiği karanfil ve zencefil kokulu mumları yaktı. Oda, mum ışıklarından yayılan sıcak ışıkla birlikte aydınlandı.
Shizuma, mumları yaktıktan sonra komodinin çekmecesini yavaşça çekmeye başladı...