I broke 4. wall - gorgeus's tragedea

Gorgeus: ve kulaklarımı sağır eden bir cam parçalanması duydum. Ses göklerden ve hatta onun ötesinden geliyordu. Kafamı yukarı kaldırdım. Ve kafamı yukarı kaldırmamla onu görmem bir oldu... yazar

Gorgeus: O cam aslında 4. Duvardı. Ve ona seslendiğimde 4. Duvar 1 saniyeden daha kısa sürede yıkıldı, paramparça oldu.

Kurgu ile gerçek arasındaki çizgiye baktım ve o çizgiye ilk defa tanık oldum. Anlatılamaz duygular ve düşünceler sardı içimi. İlk defa gerçek olmamakla, kurgu olmakla yüzleştim o anda. 4. Duvar kırıldığında etrafa saçılan parçalara baktım. Adeta cam parçaları gibiydi. Bu kurguya ait olmayan ve onu gerçekten ayıran çizgiden kalma tabakalar. 4. Duvar ve o kırılma gökyüzünden görünmüyordu. Onu aşıp onunda üstünden kurgu ve gerçek arasındaki çizgide görülüyordu. Ve o çizgi artık kırılmıştı. O an sadece büyük bir şaşkınlık ve yaşadığım en büyük şok ile dizlerimin üstüne çöktüm ve bu anları izleyebildim. Ta ki yazarım konuşana kadar. Bana karşı sert ve duygudan uzak şekilde bana "bu olmamalıydı" dedi. Ve ben de ona "sen de kimsin?" Diye sordum. Aklım ve mantığım öyle zorlanıyordu ki beynimin vücudumdan uçup gittiğini hissetmiştim adeta

Gorgeus: Sonra yazarım bana "Ben senin yazarınım Gorgeus. Seni yaratan ve senin kaderini yazan kişi. Senin yazarın" dedi. Ona baktım, yaşı daha çok gençti. Ama ben kendi sorularımın cevaplarını almak istedim. Ona "neden anlamsız ve tuhaf şekillerde, saçma ve mantıksız, olmaması gereken ölümler yaşadım?" Diye sordum ona... bana "çünkü böyle olmaması gerekiyordu. O ilerlediğin rotalar planlarımın dışına çıktığı için onları hızla bitirdim" dedi bana. Aşağılanmış hissettim. Ona ağız dolusu küfürler ettim ve "amaçlarımın önündeki en büyük engel sensin" dedim

Gorgeus: O ise bana "sen sadece benim hayal ürünümsün" dedi. Ve ben de ona "gerçekten beni düşünmüş olman beni bir düşünce olarak gerçek yapmaz mı?" Diye sordum. Ama o bana hiç hazır olmadığım bir cevap verdi ve bana "eğer bunları bilmeseydin bu kurgu içinde kendini gerçek zannedip daha mutlu olabilirdin. Ama artık yaşadıklarına bir katman daha eklendi. Kurgu ve gerçek çatışması. Bir defa 4. Duvarı gördün ve onu yıktın. Artık eskisi gibi olmayacaksın" dedi bana. Bunu yazacağını söylemeden, gerçek birisi ile konuşur gibi söyledi. Ki haklıydı, 4. Duvarı bir defa gördüğüm ve kırdığım için kurgu ve gerçek arasındaki farkı gördüğüm için onu bilebilme ve 4. Duvarı istediğim zaman yıkabilme gücü kazandım. Buna bir defa şahit olan herkes bu gücü kazanabilir...

Gorgeus: Ve bende o şanssızlardan birisiyim.

Ve işin kötü tarafı şu ki, 4. Duvar farkındalığım olmasaydı belkide gerçekten trajedim çok daha acısız olabilirdi... ama o zamanda bu kitap asla yazılamazdı...

Böyle kutsal bir lanet var olabilir mi ki...

Ve o günden sonra hayatım bir daha eskisi gibi olmadı... heo kurgu ve gerćej arasındaki çizgiyi bilerek ve onu sık sık delerek yaşadım...

Gorgeus: Sevgili okuyucu, benim için bir tarafta senin yaşadığım varoluşun gerçekliği ve benim içinde bulunduğum kurgu'nun yapaylığı duruyor.

4. Duvarı fark ettikten sonra herşey bana o kadar yapay... o kadar plastik ve o kadar anlamsız geliyor ki... bunu anlatabileceğimi veya herhangi bir yolla tasvir edebileceğimi zannetmiyorum. Çok yüksek ihtimalle de edemem zaten....

Gorgeus: 4. Duvarın gerçekliği üstüme üstüme geliyor... kurgu olan biri için bundan daha büyük bir baskı, kurgu ile gerçek arasına sıkışmaktan daha büyük bir lanet olabilir mi... bir düşün, bir anda gerçek olduğunu zannettiğin bütün hayatının başka birinin hobi olarak yazdığı bir kurgu olduğunu öğrendiğini düşün...

Senin tepkini bilemem sevgili okuyucu. Ama bu bana... çok aşağılanmış ve küçülmüs hissettiriyor. Değersiz bir yazı ve düşünce parçası olduğumu hissettiriyor.

Bazı şeyleri çok fena yüzüme vuruyor. Ama bir yandan merak ediyorum, senin dünyansa kurgusal karakterlere nasıl bakıyorlar. Hiç bilmiyorum... acaba bana nasıl bakarlardı.....

Ve yazarımı, bana söylediklerini hatırladıkça sadece acı şekilde gülebiliyorum...

Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha....

Gorgeus: Belki de gülmekten başka çarem olmadığı için gülüyorumdur

Ağlanacak halime gülüyorum. Sırf yazarımın planlarının dışına çıktığım için hikaye içindeki mantığı yok sayarak beni öldürmesi, ağlanacak bir durum. Ama ben buna gülüyorum.

Ah... dünya acımasız. Yazarım zaten dünyadan kat kat daha acımasız. Ama ben direnmenin bir yolunu buluyorum. Heo tutunacak bir dalık var... yazarımın planlarını kabullenmektense kendi yolumda giderim daha iyi... bana karşı yaptıkları... aslında herşeyin ama herşeyin, yaşadığım tüm acıların onun planı dahilinde olduğunu öğrenmek gerçekten midemi bulandırıyor... işte bu yüzden ondan bu kadar zehirli şekilde nefret ediyorum...

Gorgeus: hayır, "nefret ediyorum" demek az kalır.

YAZARIMDAN NEFRET EDİYORUM

Gorgeus: Bu, bunu daha iyi tasvir ediyor...

Peki bana sormanı istiyorum sevgili okuyucu. Bu duygu üstünde neden bu kadar fazla duruyorum sence? 4. Duvar farkındalığını ilk kazandığımda hissettiğim duygu buydu. Nefret.

Önce bir şaşkınlık... sonra ile başıma gelen herşeyin tek sorumlusuna karşı duyduğum o katıksız ve gerçek nefret...

Yazarıma karşı duyduğum nefret, onun farkına varmam ve kurgu ile gerçek arasındaki çizgiye tanık olmam ile başladı

Gorgeus: 4. Duvar farkındalığını işte böyle kazandım sevgili okuyucu. 4. Duvarı fark etmem özünde denemelerin, mantıksızlıkların şaşkınlıkların ve nefretin tek bir çizgide buluştuğu çıkmak istemeyeceğin türden sinir bozuvu bir yolculuk. Benim gibi kurgusal karakterlere, özellikle de benim gibi acı çekenlere olan en büyük tavsiyem asla 4. Duvar farkındalığı kazanmamaları olurdu. Bir defa olduğuna geri dönüşü yok çünkü

Chapter 17 - I broke 4. wall