Simula nung gabing iyon sa opisina niya, hindi na maalis sa isip ko ang huling sinabi ni Sebastian.
"Huwag mong hintayin na... magkamali ako."
Anong ibig niyang sabihin? Na bibigay na siya? Na konti na lang at mahuhulog na siya sa bitag ko? O baka naman tinatakot niya lang ako? Whatever it is, it's working. Hindi na ako mapakali.
"Hija, tulala ka na naman sa harap ng tuyo," sita ni Tita Precy. "May masakit ba sa 'yo?"
"Wala, Tita. I'm just... thinking of my next move," bulong ko.
"Ha? Ano 'yun?"
"Wala po! Sabi ko, kailangan ko nang lumabas. May bibilhin lang ako sa bayan."
Hindi ako papayag na matapos ang araw na ito nang hindi ko siya nakikita. Pero kailangan ko ng bagong strategy. Kung ang pagiging "sweet" at "helpful" ay medyo gasgas na, bakit hindi natin subukan ang isa pang classic trope?
The Jealousy Card.
Nag-ayos ako. Pinili ko ang isang sundress na kulay yellow—bright, cheerful, at kitang-kita mula sa malayo. Pumunta ako sa tapat ng munisipyo, pero hindi ako pumasok. Sa halip, tumambay ako sa maliit na cafe sa tapat nito.
Eksaktong lunch break nang makita ko si Sebastian na lumabas ng building kasama ang ilang staff niya. Agad kong kinuha ang phone ko at nagpanggap na may kausap.
"Yes, babe! I miss you too! Can't wait to go back to Manila," malakas kong sabi habang tumatawa, sapat lang para marinig ng mga taong dumadaan.
Napansin kong napatigil si Sebastian sa paglalakad. Lumingon siya sa direksyon ko. Ang kaninang seryosong mukha niya ay lalong naging madilim.
Sakto namang lumapit sa akin ang waiter ng cafe—isang lalakeng mukhang college student, matangkad, at may hitsura rin naman.
"Miss Steph, eto na po ang iced coffee niyo. Nga pala, baka gusto niyo ring subukan 'yung blueberry cheesecake namin? On the house na, basta... makuha ko lang number niyo?" banat ng waiter na may kasamang pa-cute na ngiti.
Ito na ang pagkakataon ko.
"Really? That's so sweet of you! Sige, why not?" nakangiti kong sagot habang hinahawakan ang braso ng waiter.
"You're much nicer than some people I know in this town."
Mula sa peripheral vision ko, nakita kong nagpaalam si Sebastian sa mga kasama niya at dire-diretsong naglakad...
papunta sa amin.
Step. Step. Step.
"Santy," tawag ni Sebastian sa waiter.
"Bumalik ka na sa loob. Maraming customer."
"Ah, Mayor! Opo, pasensya na po," agad na kamot-ulo ang waiter at kumaripas ng takbo papasok.
Naiwan kaming dalawa. Nanatili akong nakaupo, cool na cool, habang humihigop ng iced coffee.
"Busy ka yata, Mayor? Akala ko ba bawal ang 'public disturbance' dito?" pang-aasar ko.
"Sino ang kausap mo sa phone?" diretsong tanong niya. Walang paligoy-ligoy.
"Why do you care? Sabi mo 'di ba, baka ma-tsismis tayo? I'm just making sure people know I'm very much... available, but taken."
Sebastian let out a harsh breath. Lumapit siya lalo, ipinatong ang dalawang kamay sa table ko at yumuko para magkapantay ang mukha namin. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanya.
"If you're looking for attention, Steph, you've got it. Pero huwag kang makikipag-flirt sa mga tauhan ko. It's unprofessional."
"Unprofessional? O nagseselos ka lang?" hamon ko, tinaasan ko siya ng kilay.
Tinitigan niya ako nang matagal. Yung tingin na parang gusto niyang basahin ang buong pagkatao ko. "Nagseselos? Ako?"
"Yes. You."
Bigla siyang tumayo nang tuwid at inayos ang kanyang shades. "May meeting ako sa kabilang barangay. At dahil mukhang wala ka namang ginagawa kundi guluhin ang isip ng mga tao rito, sumama ka sa akin."
"What? Bakit ako sasama?"
"Consider it community service. O takot ka?"
Ngumisi ako. "I'm never afraid of a challenge, Mayor."
Sumunod ako sa kanya papunta sa itim niyang SUV. Pinagbuksan niya ako ng pinto—isang gesture na hindi ko inaasahan mula sa isang masungit na katulad niya.
Habang nasa loob ng sasakyan, tahimik kaming dalawa. Pero sa bawat paglipat niya ng gear, napapansin ko ang ugat sa braso niya na parang nanggigigil.
"Sebastian," tawag ko habang nakatingin sa labas ng bintana.
"What?"
"Wala naman talaga akong kausap sa phone kanina. It was a prank call to myself."
Naramdaman ko ang biglang pagpreno niya kaya muntik na akong mapasubsob. Tumingin siya sa akin, gulat at inis ang makikita sa mga mata niya.
"You... what?"
"I just wanted to see if you'd react. And you did," tumawa ako nang mahina.
"You're so easy to read, Mayor."
Binitawan niya ang manibela at humarap sa akin nang buo. Ang sasakyan ay nakatigil sa gilid ng isang liblib na kalsada na napapaligiran ng mga puno ng niyog.
"You think this is a game, don't you?" ang boses niya ay naging paos. "You come here, you mess with my routine, you mess with my head... and then you laugh about it?"
"Kasi ang seryoso mo masyado—"
Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang bigla niyang hawakan ang likod ng leeg ko at hinalikan ako.
It wasn't a sweet kiss. It was hungry, desperate, and full of all the frustration he's been holding back since day one. My eyes widened in shock, but after a second, I found myself melting into him.
Ang amoy ng mint at ang init ng labi niya... it was intoxicating.
Nang humiwalay siya, pareho kaming hiningal. Nanatiling magkadikit ang mga noo namin.
"There," bulong niya, ang boses niya ay puno ng emosyon.
"Ngayon, sabihin mo sa akin kung sino ang 'easy to read' sa ating dalawa."
I was speechless. For the first time in my life, ang "City Girl" na laging may sagot sa lahat, ay nawalan ng sasabihin.
Plan A? Tapos na.
Plan B? Hindi ko alam kung mayroon pa.
Dahil sa pagkakataong ito, mukhang ako na ang nahulog sa sarili kong bitag.